Heerlijke dag

Vandaag was een hele fijne dag, geen gezeur. 


Zo fijn om even niets te horen, geen problemen, geen strijd. 


Nadat ik de laatste keer heb opgehangen, heb ik niets meer gehoord.. Stilte voor de storm?


Maar goed, ik had vanaf vanmiddag een oppas geregeld voor de kids en ik ben samen met een vriendin de stad in gegaan. Gewinkeld, hapje gegeten en wat gedronken. Ik voelde me zo goed vandaag. Echt gelukkig. Zo vrolijk ben ik lang niet geweest. 


Dit gevoel zou ik altijd wel vast willen houden. Ik moet leren om te genieten van de mooie momenten, me gelukkig voelen en blij zijn met mezelf. 


Zo fijn, om ook te weten dat ik het heel erg naar mijn zin kan hebben zonder een relatie. Het gevoel van vrijheid is fijn. Toch is mijn angst nu dat hij terug gaat komen uit de kliniek. De angst dat ik hem tegen kan komen als ik wat ga drinken, de confrontatie lijkt me pijnlijk en moeilijk. 


Ook zag ik vandaag dat hij heeft gebeld naar de huistelefoon, alleen stond die op stil, dus de kinderen hebben hem niet gesproken. Als ik dan het nummer van de kliniek zie, krijg ik al een steek in mijn hart. Dat gevoel moet ik nog onder controle gaan krijgen. Dat is een heftig gevoel. 


Ik moet leren dat anderen niet 'de baas' zijn over mij, maar dat ik de baas ben over mezelf! 


Nu ga ik lekker slapen, morgen weer een nieuwe dag. 

NEE!

Nee! Ik ga niet meer alles voor je regelen. Ik begin het nu ook echt te voelen. Mijn co-dependency moet stoppen, geen dingen doen die niet goed voelen. 


Ik ben van nature recht door zee en een pittige tante die niet haar kaas van haar brood laat eten, maar diep van binnen ben ik verlegen en kom ik niet snel voor mijn eigen ik op. Klinkt heel raar, maar daar ligt ook de kern van mijn co.


Ook merk ik dat er nu een soort oerkracht in me los komt.. De manier waarop hij me probeert te manipuleren, zoals hij al jaren doet is niet mis. Ik merk nu ook dat hij dit doet bij anderen en dat zij net zo hard voor hem lopen als ik altijd gedaan heb. 


Hij windt mensen gewoon om zijn vinger. Ongelooflijk. Zijn broer neemt nu de operationele zaken waar en ik de financiële zaken, het feit is dat hij nu opdrachten aan mij geeft vanuit de kliniek, maar ook aan zijn broer, de financieel adviseur en zijn bedrijfsleiders. Tja, ik ben gekke Henkie niet. Zo voel ik me nu, altijd maar weer voor het karretje gespannen worden. In zijn actieve verslaving heeft hij dat zo vaak gedaan. Een voorbeeld; hij koopt een auto, maar vergeet zijn rijbewijs mee te nemen om de auto op zijn naam te zetten. Rijdt naar huis voor zijn rijbewijs, maar die is natuurlijk spoorloos verdwenen.. Hij is namelijk altijd alles kwijt! Chaotisch tot en met. Komt er dus op neer dat hij mijn rijbewijs MOET hebben om zijn auto over te schrijven. Ik wil dat niet, maar toch doe ik het. Met als gevolg dat alle bekeuringen (en dat zijn er heel veel) op mijn naam binnen komen. Mijn verantwoording dus. Zo gaat dat met alles. Ik kon aan de plaats van de bekeuringen zien of hij weer bij zijn dealer of de gokhal was geweest. Diep triest, maar wel de harde waarheid.


Altijd maar die onzekerheid, altijd hem kwijt zijn, altijd zijn problemen oplossen, altijd het gevoel hebben dat je hem wel kunt veranderen. Nou geloof me, dat kan niet! Dat kan niemand. Een verslaafde kun je niet veranderen en zijn gedrag al helemaal niet, dat kan hij alleen maar zelf, als hij dat ook echt zelf wil. 


Maar goed, mijn gevoel gaat op en neer, heen en weer. Om gek van te worden. Het ene moment mis ik hem en zie ik voor me hoe het had kunnen zijn. Een gelukkig gezin met twee geweldige kinderen, financieel geen problemen (nog niet), fijne mensen om ons heen, dingen kunnen doen die we graag willen, zaken die goed lopen. Wat wil een mens nog meer? 


Maar die droom wordt snel verstoord als er weer bericht uit de kliniek komt. Ik ben al bang als de telefoon gaat..


Weer die angst, de angst die zo heftig is geweest. Dagen, nachten angst om zijn gebruik, waar hij is, met wie hij is, wat hij aan het doen is. Gokken, snuiven? Wat een ziek leven! 

Gezeik

Ik ben nog niet koud geland in Nederland en het gezeik begint alweer. Zakelijk adviseur hangt al aan de telefoon, omdat ik allerlei zaken moet afhandelen voor Stan. Een naar gevoel bekruipt me. 


Het is nog lang niet afgelopen.. 


De ergste periode van mijn leven gaat nog even door. Vanaf januari van dit jaar is mijn leven een regelrechte hel geworden. Stan is veranderd in een agressieve, onvoorspelbare, manipulerende junk. 


Het is zoveel om te vertellen, ook zo deprimerend, dat ik af en toe niet weet waar ik moet beginnen met vertellen. Daarom vertel ik stukje voor stukje, net wat er op het moment bij mij binnen komt. 


Vanaf het moment dat hij een cd van mij heeft gevonden met daarop het gesprek wat ik met een paragnost heb gehad, is het helemaal mis. Ziedend van woede en wrok heeft hij me gestalkt, lastig gevallen, me bedreigd, geschopt, zelfs de politie is eraan te pas gekomen. Nooit beseft dat me dit ooit zou overkomen. Wat een ellende allemaal. Flashbacks vliegen me om de oren, ik heb alleen nu geen zin om er op in te gaan. Vandaag was alweer heftig genoeg. 


Zo onvoorspelbaar als hij was is hij nog steeds. Vandaag heeft hij een mailtje gehad van de adviseur dat hij is uitgeschreven op ons adres, omdat hij al een half jaar op een ander adres woont! Krijg ik daar even de schuld van, zo oneerlijk. Die woede die hij heeft is niet te volgen. 


Hij wil de touwtjes in handen houden, hij blijft me verdriet doen. Ik blijf me voor hem inzetten. Ik moet dat NIET meer doen. Ik zie nu wat ik al die jaren fout heb gedaan. Ik moet dit stoppen, anders stopt het niet. We moeten zo snel mogelijk scheiden, alle lijntjes doorknippen. 


Vanavond heb ik weer twee keer opgehangen, hij blijft me manipuleren. Hij is boos op me, omdat ik niet zomaar alles van me laat afpakken. We hebben twee zaken en hij wil ze allebei hebben. Hij alles en ik niets! Nou, dat gaan we dus niet doen. Als hij mij niet had gehad, dan waren er nu geen zaken meer. Als ik hem niet had gehad dan had ik nu ook geen zaak in onze branche gehad. Dus het is geven en nemen. Alleen dat wil hij niet inzien. De strijd die gaat volgen wordt heel heftig. Dit zal niet soepel verlopen. 


Nu heb ik nog de rust omdat hij in een kliniek zit in het buitenland, maar dat zal niet lang meer duren. Nu heb ik geen angst, dat hij ineens op het dak staat, of in de bosjes ligt, of zomaar in de garage staat. Het is niet voor te stellen, maar hij is tot alles in staat. Onberekenbaar en onbetrouwbaar. 


En ze vinden hem allemaal zo lief in de kliniek. Hij mag er zijn, hij heeft een hard van goud, hij is verzorgend, ga zo maar door.. Waarom merk ik daar helemaal niets van? Het enige wat ik merk is achterdocht, jaloezie en afgunst. 


Godverdomme, ik ben zo boos. Waarom laat ik me zo weer opjagen, weer een rotgevoel en verdriet. Ik wil dit niet meer. Nooit meer. 


Het doet zoveel pijn, waarom? 

Mijn verjaardag

Zo, daar zit ik dan op het bankje bij het huis dat ik samen met vrienden gehuurd heb. Vandaag ben ik 36 jaar geworden en heb ik mijn geboortedag doorgebracht in Ibiza, op vakantie, net zoals vorig jaar. Met het nadrukkelijke verschil dat ik nu in scheiding lig en hier dus alleen met de kids ben. Vanavond hebben we ook bij mijn favoriete plek op Ibiza gegeten, met een geweldige zonsondergang.

We zaten 1 tafel verwijderd van de tafel waar ik vorig jaar aan zat met mijn ouders, kids en Stan. De kids zijn er nog steeds, maar nu met mijn beste vriendin en haar zoontje. Ik vond het heerlijk, heb heerlijk genoten van de kinderen, het eten, de zonsondergang en mijn rust. Geen angst, geen verwijten, geen boosheid. Helemaal niets, alleen het hier en nu.

Vandaag heeft Stan wel gebeld vanuit de kliniek, zo raar. De eerste keer in 20 jaar dat hij er niet bij is op mijn verjaardag. Toen ik 16 werd was hij er niet bij, want toen kenden we elkaar nog niet. Nu ik 36 wordt is hij er niet bij, omdat we uit elkaar zijn voorgoed! Maar toch is het raar en moet ik er enorm aan wennen. Is het dan het gemis van een persoon in mijn leven of is het het gemis van Stan? Ik denk het eerste is.

Toch vindt ik het heel fijn om alleen te zijn. Niets moet, het is heerlijk om alleen de verantwoordelijkheid voor jezelf en de kinderen te hebben. Ik wist niet dat ik het zo fijn zou vinden. Ook merk ik dat ik moet leren om mensen en gewoontes los te laten. De laatste maanden leer ik zoveel over mezelf. Ook de omgang met mijn kinderen is veel relaxter geworden. God, wat hou ik ontzettend veel van mijn kinderen. Dat is onvoorwaardelijke liefde!

Liefde die ik misschien nog een keer voor een man ga voelen..

Brieven

Vandaag voor het eerst contact gehad met de counselor van Stan (mijn ex). De eerst keer sinds twee weken. Nadat ik afgelopen weekend weer enorm gestalkt ben vanuit de kliniek, is het de afgelopen dagen dus minder geweest. 


Vrijdagavond begon meneer weer vanuit de kliniek te bellen waar ik was en wat ik aan het doen was. Hij kreeg me niet te pakken en begon zijn broer te bellen om te vragen waar ik was. Toen hij hoorde dat ik wat was drinken met mijn vriendin sloegen bij hem de stoppen door. Echt ongelooflijk. We zijn al een half jaar uit elkaar en nog denkt hij controle te moeten hebben over mijn leven. Het is toch niet te bevatten, wat er in zijn hoofd om gaat?


Vanuit een kliniek, waar je onder zware restricties mag bellen, controle proberen uit te voeren over je ex-vrouw. Dat ziekelijke jaloerse en paranoïde gedrag zit er nog steeds in. Of hij nu wel of niet gebruikt het maakt niet uit. 


Ook kwamen er vandaag twee brieven per post aan. Ontzettende verwarrende en chaotisch geschreven brieven. Het ene moment is hij me dankbaar dat ik hem weer uit zijn lijden verlost heb en hem voor de zesde! keer heb laten opnemen. Hij zag het leven uit zijn handen glippen en is me daar meer dan dankbaar voor... Ja, ja, dat zal allemaal wel. Denk ik dan. Waarom doe je dan niet beter je best en geef je je niet over aan het programma en waarom wil je dan maar niet accepteren dat we uit elkaar zijn? 


Ik begrijp er geen snars van, hij houdt van me. Maar hij haat me ook ongelooflijk, want ik moet eens leren om door zijn spiegel te kijken zegt hij. Volgens mij heb ik heel veel spiegels inmiddels gezien en zeker mijn spiegel! Die heeft me meer dan eens gewaarschuwd om niet telkens weer in zijn valstrikken te stappen. Het feit is, dat hij nu een spiegel voor krijgt en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Want pijn en verdriet wil hij niet voelen. Dat gevoel verdoofd hij altijd. Sas is al een paar keer in zijn mooie trucjes getrapt, maar ik ga dat mooi niet meer doen! Hoe moeilijk ook, want ik ken niemand die zo hardleers is als hij. 


Ik ben me nu zo bewust van mijn co-dependency (co), dat ik mezelf continu bescherm tegen zijn wapens. Ik moet nu leren om mijn eigen wapens te gaan gebruiken en dat noemt hij gehersenspoeld. 


Zijn advies is minimaal 4,5 tot 6 maanden opname en daarna nog eens 6 maanden safehouse. Nee, meneer denkt dat hij in 4 weken weer klaar is voor de wereld en hij weer terug kan naar zijn oude leven. Nou dat denk ik niet. 


Hij kan dan wel ondernemer zijn, maar echt investeren in zijn herstel heeft hij nog nooit gedaan. Dat komt niet voor in zijn woordenboek. Minimaal 3 meetings in de week, daar heeft hij misschien 1 of twee weken in 2,5 jaar tijd aan voldaan. Het gaat niet vanzelf. Er bestaan geen pilletjes die je kunt nemen om van je verslaving af te komen. Het is een hersenziekte. Je maakt bepaalde stoffen die je gelukkig maken niet meer aan. Ik kan enorm genieten van een opkomende zon, of vogeltjes die fluiten, genieten van kleine dingen in het leven. Dat is voor actief verslaafde mensen niet zo.

Mijn blog

Nou, daar gaat ie dan.. Mijn eerste blogbericht. Na echt een ongelooflijke hectische, moeilijke tijd zit ik nu in de avondschemer een start te maken met mijn verhaal. Rustig, zonder angst, bijna onvoorstelbaar, maar waar. 


Wat ik in de afgelopen periode heb meegemaakt is met geen pen te beschrijven. Mijn ex die een cocaïne- en gokverslaving heeft is tot het uiterste gegaan, voor zichzelf, maar zeker voor mij. 


Rustig zitten zonder angst, lijkt heel normaal, maar dat is het niet voor mij. Zeker niet als je te maken hebt met iemand die actief verslaafd is. Ik weet sinds 2,5 jaar dat hij een verslavingsprobleem heeft. Hij is al zeker 20 jaar een recreatief gebruiker, maar ik heb nooit geweten dat hij zo vaak gebruikte. Inmiddels ben ik (ongewild) een expert geworden met betrekking tot de 'ziekte' verslaving. 


Het zijn van die verhalen die je alleen in tv-series of in een film ziet, maar ik heb ze echt meegemaakt en ze zijn verschrikkelijk. Beetje bij beetje zal ik je mijn verhaal vertellen, om mensen inzicht te geven wat de ziekte met de persoon zelf doet, maar zeker ook met zijn omgeving. Ze noemen het niet voor niets een familieziekte. 


Door zijn verslaving zijn we samen door een hel gegaan, heel lang heb ik geprobeerd om hem te helpen. Ik heb werkelijk alles geprobeerd om hem in te laten zien, hoe ziek hij is, maar niets, echt niets helpt. Ik heb inmiddels meerdere verslavingsklinieken van binnen gezien en heb met mezelf afgesproken dat ik daar nooit meer een stap binnen ga zetten om hem te bezoeken. 


De eerste kliniek die aan de beurt was, was Solutions in Voorthuizen, mijn eerste kennismaking met detox, counselors, het twaalf-stappenplan, familiedag, schadebrief schrijven, bezoekregeling en ga zo maar door. Daarna volgende een opname in Zuid-Afrika, voortijdig afgebroken, na twee weken stond hij weer voor de deur. Na drie maanden weer een opname bij Solutions waar hij eerder stopte nadat hij het aan de stok had gekregen met de verpleging. Daarna volgde er een opname in Curacao, deze heeft hij afgemaakt, binnen twee maande weer teruggevallen. Een half jaar ellende verder en er volgde een opname in Amsterdam bij Jellinek. Na vijf weken is de behandeling gestopt, voortijdig afgebroken. Misschien dat hij een maand clean is geweest, veel meer zal het niet zijn.. Daarna volgde er een opname in Limburg, na deze opname is hij binnen twee weken teruggevallen. Inmiddels is hij bezig met zijn zesde opname door middel van interventie zit hij nu in Castle Craig in Schotland.


Dit zijn nogal wat klinieken in 2,5 jaar tijd, ik ben benieuwd wat er hierna gaat gebeuren... De tijd zal het leren.


Wat ik tijdens deze opnames en de tussenliggende periodes heb meegemaakt is heel heftig. Die pijn is onbeschrijflijk, je ziet je geliefde veranderen in een persoon die je niet wil kennen, die je ook nooit eerder gezien hebt. Hij veranderd in een ander persoon, met andere gedragskenmerken, een persoon waar je niet je leven mee wil delen. En zeker niet een persoon die je als vader wil hebben voor je kinderen. Maar ik zie ook een persoon die heel erg ziek is, en geen controle heeft over die ziekte. Dat is heel erg, vaak heb ik medelijden met hem gehad. Maar van medelijden wordt hij zeker niet beter, daarmee maak je het alleen maar erger.