Mijn verjaardag

Zo, daar zit ik dan op het bankje bij het huis dat ik samen met vrienden gehuurd heb. Vandaag ben ik 36 jaar geworden en heb ik mijn geboortedag doorgebracht in Ibiza, op vakantie, net zoals vorig jaar. Met het nadrukkelijke verschil dat ik nu in scheiding lig en hier dus alleen met de kids ben. Vanavond hebben we ook bij mijn favoriete plek op Ibiza gegeten, met een geweldige zonsondergang.

We zaten 1 tafel verwijderd van de tafel waar ik vorig jaar aan zat met mijn ouders, kids en Stan. De kids zijn er nog steeds, maar nu met mijn beste vriendin en haar zoontje. Ik vond het heerlijk, heb heerlijk genoten van de kinderen, het eten, de zonsondergang en mijn rust. Geen angst, geen verwijten, geen boosheid. Helemaal niets, alleen het hier en nu.

Vandaag heeft Stan wel gebeld vanuit de kliniek, zo raar. De eerste keer in 20 jaar dat hij er niet bij is op mijn verjaardag. Toen ik 16 werd was hij er niet bij, want toen kenden we elkaar nog niet. Nu ik 36 wordt is hij er niet bij, omdat we uit elkaar zijn voorgoed! Maar toch is het raar en moet ik er enorm aan wennen. Is het dan het gemis van een persoon in mijn leven of is het het gemis van Stan? Ik denk het eerste is.

Toch vindt ik het heel fijn om alleen te zijn. Niets moet, het is heerlijk om alleen de verantwoordelijkheid voor jezelf en de kinderen te hebben. Ik wist niet dat ik het zo fijn zou vinden. Ook merk ik dat ik moet leren om mensen en gewoontes los te laten. De laatste maanden leer ik zoveel over mezelf. Ook de omgang met mijn kinderen is veel relaxter geworden. God, wat hou ik ontzettend veel van mijn kinderen. Dat is onvoorwaardelijke liefde!

Liefde die ik misschien nog een keer voor een man ga voelen..