Brieven

Vandaag voor het eerst contact gehad met de counselor van Stan (mijn ex). De eerst keer sinds twee weken. Nadat ik afgelopen weekend weer enorm gestalkt ben vanuit de kliniek, is het de afgelopen dagen dus minder geweest. 


Vrijdagavond begon meneer weer vanuit de kliniek te bellen waar ik was en wat ik aan het doen was. Hij kreeg me niet te pakken en begon zijn broer te bellen om te vragen waar ik was. Toen hij hoorde dat ik wat was drinken met mijn vriendin sloegen bij hem de stoppen door. Echt ongelooflijk. We zijn al een half jaar uit elkaar en nog denkt hij controle te moeten hebben over mijn leven. Het is toch niet te bevatten, wat er in zijn hoofd om gaat?


Vanuit een kliniek, waar je onder zware restricties mag bellen, controle proberen uit te voeren over je ex-vrouw. Dat ziekelijke jaloerse en paranoïde gedrag zit er nog steeds in. Of hij nu wel of niet gebruikt het maakt niet uit. 


Ook kwamen er vandaag twee brieven per post aan. Ontzettende verwarrende en chaotisch geschreven brieven. Het ene moment is hij me dankbaar dat ik hem weer uit zijn lijden verlost heb en hem voor de zesde! keer heb laten opnemen. Hij zag het leven uit zijn handen glippen en is me daar meer dan dankbaar voor... Ja, ja, dat zal allemaal wel. Denk ik dan. Waarom doe je dan niet beter je best en geef je je niet over aan het programma en waarom wil je dan maar niet accepteren dat we uit elkaar zijn? 


Ik begrijp er geen snars van, hij houdt van me. Maar hij haat me ook ongelooflijk, want ik moet eens leren om door zijn spiegel te kijken zegt hij. Volgens mij heb ik heel veel spiegels inmiddels gezien en zeker mijn spiegel! Die heeft me meer dan eens gewaarschuwd om niet telkens weer in zijn valstrikken te stappen. Het feit is, dat hij nu een spiegel voor krijgt en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Want pijn en verdriet wil hij niet voelen. Dat gevoel verdoofd hij altijd. Sas is al een paar keer in zijn mooie trucjes getrapt, maar ik ga dat mooi niet meer doen! Hoe moeilijk ook, want ik ken niemand die zo hardleers is als hij. 


Ik ben me nu zo bewust van mijn co-dependency (co), dat ik mezelf continu bescherm tegen zijn wapens. Ik moet nu leren om mijn eigen wapens te gaan gebruiken en dat noemt hij gehersenspoeld. 


Zijn advies is minimaal 4,5 tot 6 maanden opname en daarna nog eens 6 maanden safehouse. Nee, meneer denkt dat hij in 4 weken weer klaar is voor de wereld en hij weer terug kan naar zijn oude leven. Nou dat denk ik niet. 


Hij kan dan wel ondernemer zijn, maar echt investeren in zijn herstel heeft hij nog nooit gedaan. Dat komt niet voor in zijn woordenboek. Minimaal 3 meetings in de week, daar heeft hij misschien 1 of twee weken in 2,5 jaar tijd aan voldaan. Het gaat niet vanzelf. Er bestaan geen pilletjes die je kunt nemen om van je verslaving af te komen. Het is een hersenziekte. Je maakt bepaalde stoffen die je gelukkig maken niet meer aan. Ik kan enorm genieten van een opkomende zon, of vogeltjes die fluiten, genieten van kleine dingen in het leven. Dat is voor actief verslaafde mensen niet zo.