Nou, daar gaat ie dan.. Mijn eerste blogbericht. Na echt een ongelooflijke hectische, moeilijke tijd zit ik nu in de avondschemer een start te maken met mijn verhaal. Rustig, zonder angst, bijna onvoorstelbaar, maar waar.
Wat ik in de afgelopen periode heb meegemaakt is met geen pen te beschrijven. Mijn ex die een cocaïne- en gokverslaving heeft is tot het uiterste gegaan, voor zichzelf, maar zeker voor mij.
Rustig zitten zonder angst, lijkt heel normaal, maar dat is het niet voor mij. Zeker niet als je te maken hebt met iemand die actief verslaafd is. Ik weet sinds 2,5 jaar dat hij een verslavingsprobleem heeft. Hij is al zeker 20 jaar een recreatief gebruiker, maar ik heb nooit geweten dat hij zo vaak gebruikte. Inmiddels ben ik (ongewild) een expert geworden met betrekking tot de 'ziekte' verslaving.
Het zijn van die verhalen die je alleen in tv-series of in een film ziet, maar ik heb ze echt meegemaakt en ze zijn verschrikkelijk. Beetje bij beetje zal ik je mijn verhaal vertellen, om mensen inzicht te geven wat de ziekte met de persoon zelf doet, maar zeker ook met zijn omgeving. Ze noemen het niet voor niets een familieziekte.
Door zijn verslaving zijn we samen door een hel gegaan, heel lang heb ik geprobeerd om hem te helpen. Ik heb werkelijk alles geprobeerd om hem in te laten zien, hoe ziek hij is, maar niets, echt niets helpt. Ik heb inmiddels meerdere verslavingsklinieken van binnen gezien en heb met mezelf afgesproken dat ik daar nooit meer een stap binnen ga zetten om hem te bezoeken.
De eerste kliniek die aan de beurt was, was Solutions in Voorthuizen, mijn eerste kennismaking met detox, counselors, het twaalf-stappenplan, familiedag, schadebrief schrijven, bezoekregeling en ga zo maar door. Daarna volgende een opname in Zuid-Afrika, voortijdig afgebroken, na twee weken stond hij weer voor de deur. Na drie maanden weer een opname bij Solutions waar hij eerder stopte nadat hij het aan de stok had gekregen met de verpleging. Daarna volgde er een opname in Curacao, deze heeft hij afgemaakt, binnen twee maande weer teruggevallen. Een half jaar ellende verder en er volgde een opname in Amsterdam bij Jellinek. Na vijf weken is de behandeling gestopt, voortijdig afgebroken. Misschien dat hij een maand clean is geweest, veel meer zal het niet zijn.. Daarna volgde er een opname in Limburg, na deze opname is hij binnen twee weken teruggevallen. Inmiddels is hij bezig met zijn zesde opname door middel van interventie zit hij nu in Castle Craig in Schotland.
Dit zijn nogal wat klinieken in 2,5 jaar tijd, ik ben benieuwd wat er hierna gaat gebeuren... De tijd zal het leren.
Wat ik tijdens deze opnames en de tussenliggende periodes heb meegemaakt is heel heftig. Die pijn is onbeschrijflijk, je ziet je geliefde veranderen in een persoon die je niet wil kennen, die je ook nooit eerder gezien hebt. Hij veranderd in een ander persoon, met andere gedragskenmerken, een persoon waar je niet je leven mee wil delen. En zeker niet een persoon die je als vader wil hebben voor je kinderen. Maar ik zie ook een persoon die heel erg ziek is, en geen controle heeft over die ziekte. Dat is heel erg, vaak heb ik medelijden met hem gehad. Maar van medelijden wordt hij zeker niet beter, daarmee maak je het alleen maar erger.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten