NEE!

Nee! Ik ga niet meer alles voor je regelen. Ik begin het nu ook echt te voelen. Mijn co-dependency moet stoppen, geen dingen doen die niet goed voelen. 


Ik ben van nature recht door zee en een pittige tante die niet haar kaas van haar brood laat eten, maar diep van binnen ben ik verlegen en kom ik niet snel voor mijn eigen ik op. Klinkt heel raar, maar daar ligt ook de kern van mijn co.


Ook merk ik dat er nu een soort oerkracht in me los komt.. De manier waarop hij me probeert te manipuleren, zoals hij al jaren doet is niet mis. Ik merk nu ook dat hij dit doet bij anderen en dat zij net zo hard voor hem lopen als ik altijd gedaan heb. 


Hij windt mensen gewoon om zijn vinger. Ongelooflijk. Zijn broer neemt nu de operationele zaken waar en ik de financiële zaken, het feit is dat hij nu opdrachten aan mij geeft vanuit de kliniek, maar ook aan zijn broer, de financieel adviseur en zijn bedrijfsleiders. Tja, ik ben gekke Henkie niet. Zo voel ik me nu, altijd maar weer voor het karretje gespannen worden. In zijn actieve verslaving heeft hij dat zo vaak gedaan. Een voorbeeld; hij koopt een auto, maar vergeet zijn rijbewijs mee te nemen om de auto op zijn naam te zetten. Rijdt naar huis voor zijn rijbewijs, maar die is natuurlijk spoorloos verdwenen.. Hij is namelijk altijd alles kwijt! Chaotisch tot en met. Komt er dus op neer dat hij mijn rijbewijs MOET hebben om zijn auto over te schrijven. Ik wil dat niet, maar toch doe ik het. Met als gevolg dat alle bekeuringen (en dat zijn er heel veel) op mijn naam binnen komen. Mijn verantwoording dus. Zo gaat dat met alles. Ik kon aan de plaats van de bekeuringen zien of hij weer bij zijn dealer of de gokhal was geweest. Diep triest, maar wel de harde waarheid.


Altijd maar die onzekerheid, altijd hem kwijt zijn, altijd zijn problemen oplossen, altijd het gevoel hebben dat je hem wel kunt veranderen. Nou geloof me, dat kan niet! Dat kan niemand. Een verslaafde kun je niet veranderen en zijn gedrag al helemaal niet, dat kan hij alleen maar zelf, als hij dat ook echt zelf wil. 


Maar goed, mijn gevoel gaat op en neer, heen en weer. Om gek van te worden. Het ene moment mis ik hem en zie ik voor me hoe het had kunnen zijn. Een gelukkig gezin met twee geweldige kinderen, financieel geen problemen (nog niet), fijne mensen om ons heen, dingen kunnen doen die we graag willen, zaken die goed lopen. Wat wil een mens nog meer? 


Maar die droom wordt snel verstoord als er weer bericht uit de kliniek komt. Ik ben al bang als de telefoon gaat..


Weer die angst, de angst die zo heftig is geweest. Dagen, nachten angst om zijn gebruik, waar hij is, met wie hij is, wat hij aan het doen is. Gokken, snuiven? Wat een ziek leven!